Aż

na przekór styczniom 
będę kwitnącym majem
na twych policzkach

Echo

miodem bursztynu
odzywa się lato sprzed 
tamtych myśli snów

Puk

kołacze serce
w rozłożonych dłoniach dnia
spóźnionej pory

Choćby

to jak wybrać śmierć
opuścić twe ramiona
choćby na niby 

Gdyż

wieczna miłość jej
biała lawa spełnienia
jego noc i dzień

Bo

niebo i piekło
on o nim w nim jego on
cała ja w tobie

A posteriori a priori

Umieram za prawdę
Minęłam ją właśnie na rogu
Ulicy ślepego zaułkowania
Jest prawda cicha
Oczywista
Naga ubrana ledwo co odziana
Prawda dana przez Boga
Prawda przepowiedziana
Dźwiękiem szofaru
W parze obiadowej ugotowanej na miękko
Rozgotowanej z przerażenia 
Ukojonej a posteriori
Niezgłębionej a priori
Po tym wszystkim
Zaczynam błądzić od początku
Przewracając się w tych samych miejscach.