"PAPA CAN YOU HEAR ME?" - Wernisaż prac Agnieszki Markowicz

Kompozycja

Są takie dni, są takie miejsca, są takie zdjęcia... Jest taki świat...

• Setki zdjęć wykonanych podczas wernisażu "PAPA CAN YOU HEAR ME?"
• 13.09.2019r., Galeria Sztuki Synagoga, Barczewo
• i to jedno wśród nich...
• Autor Marek Sowa

Akt ciała

Ciało
Przełamane chwilą
Ciasną jak przymały rozmiar
I ostrą jak chili
Ciało
Rosnące Zatracone w wizji śmierci
Po narodzinach poprzez
Ciało
Umknęły w półmrok pół ciszy
Całe naręcza krzyków
Orszaki uniesień
Zostało
Ciało
Przeniesione przeznaczeniem
Wypędzone wiekiem
Wypełnione próżnią po miejsca po zębach
Po mózg Po myślach Po snach
Białe półtony
W marszu po życie
Nazwane duszą.

Wystawa Agnieszki Markowicz

Oniryzm

Bóg sam wymyślił taką opowieść
I nie trzeba sobie niczego zawdzięczać
Tylko spokojnie myśleć o odejściu
Z parapetu ostatniego aloesu
Albo paprotki
Albo azalii
Oniryczne zapiski
Są dowodem na odpływ
Na osamotnienie
I nic nierozumienie
I niemożność zrozumienia
W żaden sposób
Bo tam gdzie zaczyna dziać się sen
Zaczyna się dziać prawda
Ale my nie mamy nic do powiedzenia
Dobrze że nie jesteśmy w nim
Rasą wykształceniem ani poleceniem
Tylko widzem
Widzem lub biernym uczestnikiem
Własnego własnej własnych
Ostatni służący wiążą ci sznurowadła
Jesteś panem Ozyrysie
Wycieraczką twoją pokrowiec po istnieniu
Gołąb pokoju to twoja wątroba
Jakże martwi cię los Prometeusza
Ale za moment dopalasz ostatnią
Czarownicę z Salem albo z Salkowic
Przejmujesz się losem głodujących w Etiopii
Jesteś faraonem ograniczającym
Resztki dla ubogich
Strzelasz do Żydów w noc kryształową
A w porcelanową jesteś Żydem wiecznym tułaczem
Budzisz się zawsze.

Ubój

Nad szklanką z mrożoną kawą

Przejęci decydenci wiklinowych foteli

Zastanawiają się czy było warto

Obok stare pocztówki z dziećmi

Które kule łapały jak piłeczki tenisowe

I rozpadały się z nimi jak gwiazdy na niebie

Z którego nic nie można było odczytać

Poza tym co deszcz sam podpowie

Powiadają że żadnego dnia tylu mężczyzn i kobiet

Nie broniło jednego kawałka rozpadającego miasta

I że gruzy przysłaniały czas

I jedno tylko oko wyglądało z zsypu

Kanały dawały ukojenie schronienie pewną śmierć

A dzień był taki młody szalony niepokorny

Nieme kobiety stały w szeregu dławiąc się

Niewypowiedzianymi słowami jak gulą kości i glutenu

Niemi mężczyźni stali na warcie

Przejścia nocy i dnia Ktoś się utopił Inny powiesił

Któraś straciła syna któraś męża siebie dom

Nieme kobiety próbowały na komendę krzyczeć

Poruszyło się powietrze Trzepot wielkiego skrzydła

Gorący piach rzucony pod nogi nędzników.