Świąteczna pocztówka :-)))

 

Boże Narodzenie

Nazywam się Boże Narodzenie

Mam ponad dwa tysiące lat

Przeszło dwa tysiące razy ludzie przystępowali do egzaminu

Na człowieczeństwo

Z różnymi wynikami póki co tańczą

W teatrze życia bez muzyki co zwie się szaleństwem

Wybrani ją słyszą szkarłatem krwi tym jedynym genem

Łączącym całą galaktykę z Jego krwią

Ukryty w brzuchu świata rośnie

Skrywają Go jaspisy cesarskie i krajobrazowe

Gdzieś w kamiennym zamku na piaszczystej plaży

Jej alienację pochwycił sam Duch i zamrugał światłem

Dwa razy i ona to zrozumiała odkryła długie włosy oplotła

Nauczyła wszystkie drogi kierunku do serca ziemi

Wykrzyczanych słów  proroctw spadających gwiazd w  lędźwie czas

Nie wyszedł z mody i powrotu do renesansu

Ostatnie dni przed rozwiązaniem oczekiwaniem znów na oczekiwanie

Na dnie starego kufra obitego skórą trawa cytrynowa ekologiczne runo

Nadal świerk siano anielski włos 

Digital painting uchylone lekko drzwi niech Bóg urodzi się we mnie.

Kisiel

Możliwe że nie zapomnę

Możliwe że nikt na mnie nie czeka

Możliwe że nawet koc nie chce mnie otulić

Możliwe że pod stosem powietrza ty wciąż wyciągasz rękę

Możliwe że tam pachnie waniliowym budyniem

I nie starzeją się nawet zmarszczki 

To jest nadal możliwe mówisz

Nagrywasz mi taką wiadomość głosową

Która zawiesza się na gałęzi przed moim oknem

Wychylam się w nieskończoność i łapię

Sorry to nie ty.

Performatywne skadrowanie w literaturze

 Kompozycja zamknięta/otwarta występuje także w literaturze. Kadrowanie stanu, sytuacji, walki zmysłów jako forma literackiego przekazu. Kadrowanie performatywne wszystkich zjawisk z mantrą jednego słowa, bo słowa się materializują. Kiedy słowo zawładnie człowiekiem i nadda semantyczności, wtedy uchwycić można w kadrze nawet słaby oddech istot, personifikacji rzeczy z nienachalną narracją, bo literacki kadr staje się tu czystą formą. 

Fot. 2 to czwarta strona prezentowanej książki "Rzeź komunistów". Fotograf Angelika Maria Gomolińska

Gusła z Trzynaście. Matka

Otworzył drzwi i uwolnił kobietę

Ognie miłości

Okazały się sztuczne

A temat chtoniczny

Wolność więcej niż słowem

W pewnym sensie spełnił funkcję sakralną

W jakimś znaczeniu ona wypełniła kult religijny

Oboje do dzisiaj spotykają na ulicach kobiety

Z włosami białymi jak mleko 

Z niewidzącymi jej i jego oczami.

Nie zezwalaj, pozwól

 Mój ojciec stoi na przystanku autobusowym

Jest zima Mróz Płatki śniegu wpadają mu prosto w oddech

Jakby ta cała dookolność wywołała zasinienie wokół ust

Martwą twarz której nie ruszają nawoływania syren

Płyń do mnie Płyń do nas Płyń

Ojca sen trwa już wiele lat

Mamy tak samo On też jest obok w moim śnie

Na zdjęciach jego oczy mówią do mnie

Słyszę cię jak ciągle płaczesz Nie ma takiego snu

Po którym mogłabyś zapłakać

Twój płacz nie pozwala mi usłyszeć wyraźnie syren

Duchy przeszłości mówią że to dobrze

Moja podróż wciąż urywa się po pierwszym kręgu

Czekam na autobus Będę mógł wyprostować sztywne nogi

Poruszyć osocze Spróbuj ty zacząć od prawej nogi

Zorganizuj jakoś swoje życie byś oddzieliła mowę od milczenia

Moje słabe nawoływania byś nie stała się zwiotczała

Zupełnie nie wiem kiedy kłaść cię spać

Żyjesz inaczej niż cię wychowałem

Żyję jak chcę

Nie Żyjesz jak ci każą Nie poruszasz głową gdy coś ci się nie podoba

Udajesz chowasz się i zaklinasz rzeczywistość

A ona i tak się wypełni twoje wróżby Kurczowo się trzymasz

Przypadku który miał nastąpić Przypadku który nie był przypadkowy

Poznaj bezpłatnie swoją przyszłość rozkładem jednej talii

Nie ponawiaj po nieudanych przepowiedniach

Trwonisz się na uzyskanie odpowiedzi a ona przyjdzie

Nie wypatruj jej ale czekaj

Nie umiem pielęgnować kwiatów Przerażają mnie

Rośliny są okrutniejsze od zwierząt Ich miłość słabsza

Nie ma słabych miłości On cię nigdy nie kochał

Po co mi to mówisz teraz Niepotrzebne zupełnie

Nie ma w życiu niepotrzebnych rzeczy tylko ty się martwisz

Niepotrzebnie

Nie chcę nosić maseczki w monsterę dziurawą

Wolę nosić bransoletki Najlepiej fioletowe

Muszę iść na autobus bo dzisiaj nie przyjedzie

Dlatego ważne jest bym był bym czekał

Obecność jest zawsze najważniejsza reszta mniej.

Optyka monstery

Listopad. Człowiek. Matka.